Kiedyś było tu nas pięćdziesięciu.
Sylwester
Zostałem tylko ja. Tylko jeden szmondak.
Boy z nocnej zmiany.
A kto to jest boy, do cholery? Kto to taki?
Wiesz, czym się zajmuje?
To takie banalne.
Jakiś szmondak dzwoni, a ty - hyc! Lecisz mu usłużyć.
- Poznałeś jakieś gwiazdy kina? - Żartujesz?
Wyprowadzałem Rin-Tin-Tina na kupkę.
To były dopiero gwiazdy.
Słuchaj, mały...
Włóż to na głowę. No, śmiało. Wkładaj, wkładaj.
Pokaż no się.
Uwierzyłbyś, że nosiłem tę durną myckę przez 50 lat?
Cholera, tak, tak...
Dobra, mały... zabieram się stąd.
Tak!
Tak, mały. Czas na mnie.
Słuchaj...
Trzymaj się z daleka od nocnych marków, dzieci,
ladacznic i kłótni małżeńskich.
Wstań. Pożegnamy się.
I jeszcze coś... chcesz napiwek?
Wyciągnij rękę. Nie, źle.
Uśmiech.
Uśmiechnij się.
A jeśli ktoś nie zapłaci,
powiedz sobie: "Pieprzę cię, Jack". Jasne?
Nie przegrasz.
I jeszcze jedno: nie wyjmuj fiuta z gaci.
CZTERY POKOJE
Apartament dla nowożeńców
BRAKUJĄCY SKŁADNIK
Słucham?
Mam rezerwację.
Apartament dla nowożeńców.
- Kiva! - Zaraz.
Co mówiłam o paleniu?
- Sama palisz. - Tak. Nałogowo.
Więc kto tu jest hipokrytką?
Dość, Kiva.
- Nie jesteś moją matką. - Jestem.
Więc czemu ze sobą śpimy?
Tak...
Dziękuję.
O ty mały śmierdzielku.
O, słodkie ciasteczko.
Tak, mamusia kocha dzidzi.
- Szukam pokoju do kochania. - Apartamentu dla nowożeńców?
Tędy.
Wiem. Chce, byś wiedział, że wiem. Nie zawracaj sobie mną głowy.
Nie ma sprawy.
A bagaż?
Podróżuję bez obciążeń.
Pozostałe dawno przyjechały?
Z godzinę temu. Godzinę.
Spóźniłaś się.
Przyjmowałam poród. Łożysko nie chciało wyjść.
Które narodziny są ważniejsze: śmiertelnika
czy bogini?
Coś jeszcze... panie?
Czekaj... potrzebujemy paru rzeczy. Potrzeba nam
świeżego rozmarynu z kuchni... Większość rzeczy będzie z kuchni.
- Słuchasz? - Rozmaryn.
Sól morska. Odrobina soli morskiej. Albo koszernej.
Butelka wody źródlanej. Z Francji, nie to włoskie gówno.
- Dla mnie frytki. - Milcz, Kiva.
Imbir...
surowe mięso.
Wątróbka.
Chcę frytki... Chrzanię wasze durne rytuały.
Milcz!
Nie mów tak do niej.
Nic więcej?
Dziękuję.
Zebrałyśmy się tu w sylwestra,
by wrócić do życia boginię Dianę,
którą zaklęto tu w kamień
równo 40 lat temu.
Diano.
O, wielka i piękna,
składamy te ofiary,
by zdjąć zaklęcie, które pozbawiło cię nasienia kochanka,
twej dziewiczej krwi...
i życia.
Tworzymy z naszych ciał symboliczną skałę.
W tę godzinę i w tę noc przyzywamy dawną moc.
Boska panno młoda, przyjąć racz w ofierze
mleko, co z cycuszka początek swój bierze.
Aby zdjąć zaklęcie, które tutaj padło,
składam tę ofiarę dla boskiego bytu.
Nie kurwą lecz niewinną była
ta, dla której dziewiczą krew zdobyłam.
Bogini światła, bogini żądz,
to straszne zaklęcie trzeba zdjąć.
By dać ci życie i haju cud,
daję ci pot z pięciu męskich ud.
O Diano, o wspaniała,
będziemy żyć w mroku, póki nie zdejmiemy uroku.
W nadziei, że wrócisz ty, przez rok zbierałam łzy.
Diano, czeka cię zawodu chwila:
obiecałam przynieść spermę mego Billa.
Wzwód był jak trzeba, nasienie trysnęło,
ale je połknęłam, tak mocno mnie wzięło.
Ty głupia wiedźmo! Połknęłaś spermę?
Nie mogłaś ręką?
Całkowity brak opanowania.
Mama ci nie mówiła, żeby nie brać do buzi?
Ale cię rozumiem.
Masz godzinę na znalezienie spermy.
Masz mi dowieść, że jesteś porządną wiedźmą. Słyszysz?
Boy Ted!
Panie Boyu... zapraszamy.
Dobra...
dostaniesz 50$ napiwku, ale...
Wyjdziemy.
Tylko nie ustami!
Pomóż mi zarobić 50$.
Mają gdzieś mój uśmiech.
Chcą tylko...
Nie zrozumiałbyś.
A może jednak? Niejedno widziałem.
Jest nas pięć:
Atena, Jezebel, Kruczyca, Elspeth i ja. Zjechałyśmy na sabat.
- Sabat czarownic? - Tak.
Widzisz... od 40 lat
chcemy zdjąć złe zaklęcie
rzucone na boginię Dianę.
Była piękną dziewicą.
Z zawodu estradowiec, z powołania czarownica.
W tym właśnie pokoju, w noc poślubną
zazdrosna rywalka rzuciła klątwę.
Zamieniła jej męża w różową rybkę.
A naszą drogą boginkę
w kamień na ślubnym łożu.
To Diana.
Ta blondynka.
Cóż...
przykro mi to mówić, ale chyba nie była dziewicą.
Jeśli go za 10 minut nie wydoi, sama to zrobię.
Pierwszy raz w życiu.
Miała pani przynieść...?
Ale pani...?
Teraz... w tobie ostatnia szansa.
Mowy nie ma.
Nie.
Zresztą...
to wbrew hotelowym przepisom.
Ostrzegano mnie: nie wolno mi uprawiać seksu z klientelą.
Chcę być położną.
Byłam przy 4 porodach, wiem, jak zapobiec pęknięciom.
Naprawdę? To świetnie.
Faceci nie lubią niespodzianek.
A sabaty pomagają mi zrozumieć
- moją kobiecą moc. - Naprawdę?
- I chyba ci pomagają. - Tak sądzisz?
Boże!
Betty mnie zabije.
- Kto to? - Szefowa.
- To dobrze. - O Boże!
Mój numer w Topanga. Zadzwonisz?
Tak, skarbie. Zadzwonię.
A to do czego?
Gałązka brzozy. Symbol życia wiecznego.
- Jestem już kobietą. - Cudownie.
Napar z kory pozwala na podróże astralne.
- Chcę być wiedźmą! - Jesteś.
Zrobiliśmy to w kadzi.
Świetnie.
Bogini Diano, daję ci, niegodna, mleczko faceta, którego uwiodłam.
Byś żyć znów mogła i poznawać,
jak miło jest takiemu dawać.
Niech pryśnie czar zły.
Trzy razy trzy, razy trzy!
- Obsługa hotelowa. - Który to pokój?
To recepcja.
- Numer? - Nie mam pojęcia.
- 404. Zdaje się, że 404. - Jesteśmy na piątym piętrze.
Dobra, 409.
- Proszę pana? - Do mnie mówi?
404. Jesteśmy w 404.
- Czego pan sobie życzy? - Czego chcemy?
- Lodu. - Lodu.
Lodu?
- Tak, lodu. - Jasne.
404. Lodu! Już niosę.
Disco.
Pokój 404
NIE TEN FACET, CO TRZEBA
- Jest tu ktoś? - A czego się spodziewałeś?
Przedstawienia?
Czy to pokój 404?
- Wybrałem niewłaściwą porę. - Nie roztrząsajmy faktu,
że masz złe wyczucie czasu.
Faktem jest, że tu przyszedłeś.
Nie ma lepszej pory, by przedstawić mi wybranka,
niż sylwester.
Najwyraźniej zaszło fatalne nieporozumienie.
Mam na imię Theodore.
Jestem boyem.
Kochasiu,
przejdźmy do sedna.
Chodzi o innego faceta?
Ustalmy fakty, Theodore.
Theodore, prawda?
Wolę "Ted".
Mówisz, że żona mnie zdradza?
Theodore,
już bardziej intymnie być nie może.
Ty... ja... Angela.
Przytulnie, co?
Żądam przeprosin.
Cholera!
Czego?!
Nie mamy tu igieł, mała.
Tylko wielką pieprzoną spluwę.
Co ty na to?
A teraz...
na czym stanąłem?
Pamiętam.
A teraz...
Daj!
Błąd.
Powtarzaj.
Ja...
Theodore...
muszę pokornie...
Pokornie! I szczerze...
przeprosić...
Prze-pro-sić...
za twierdzenie... że...
pieprzyłem się z innym.
Że pieprzyłem się z innym!!!
Dobrze.
Zadowolona?
Przyjmujesz pieprzone przeprosiny?
Zawsze musisz mieć ostatnie słowo.
Inaczej nie potrafisz.
Można?
Cholera, tak. Wyduś to z siebie.
Nie chcę pana denerwować,
ale ona usiłuje powiedzieć "tak".
Czyżbyś mnie traktował protekcjonalnie, Theodore?
Ależ skąd!
Rozgość się, Teddy!
Zdejmij kurtkę i odpręż się.
Co?!
Nie mamy czasu na zgadywanki. Rozwiąż mnie!
Słuchaj,
byłbym wdzięczny, gdybyś powiedziała świrowi,
- że to pieprzona pomyłka! - Słuchaj,
czy ci się to podoba, czy nie, nie wywiniesz się z tego tak łatwo.
Ale ja was nie znam!
Nie znam!
Zaczynamy jako nieznajomi, ważne jest to, jak skończymy.
Wraca. Zaknebluj mnie.
Wczuj się w rolę, a nic ci się nie stanie.
Zaknebluj mnie!
Mam nadzieję, że byłeś grzeczny, Teddy.
A już myślałem,
że mogę ci ufać, Theodore.
Żeby lżej oddychała.
Nie przeszkadzaj sobie, Teddy. Nie gniewasz się, że mówię "Teddy"?
Nie.
Wiesz, pewnego razu miałem maleńkiego króliczka.
Wabił się Teddy.
Tak ślicznie skubał Angelę w ucho. Ale nie jesteś króliczkiem.
Ale myśl, że mógłbyś to jej robić,
strasznie mnie pobudza.
Nie krępuj się mną.
Poskub, Teddy.
Jeśli to jest jakiś dziwaczny rytuał wudu
i mam przelecieć pańską żonę, to nie ma mowy.
Zacznij skubać, skurwielu!
Już!
Tak... skacz jak króliczek.
Nie wstydź się.
Właśnie.
W czym problem, słonko?
Zabrakło mleczka w tubce?
Słuchaj pan... rezygnuję z tej gry.
Zaraz będzie po wszystkim. Wrócisz do mamusi,
- Theodore. - Ted!
Jestem Ted!
Tak, mama dała mi imię Theodore.
Ale skąd ty to wiesz? Wszyscy wtajemniczeni są tysiące
pieprzonych mil stąd!
Czy masz pojęcie...
choć cień pojęcia, co to znaczy pójść do szkoły
i znaleźć się wśród nieprzystosowanych?
Stanąć tam,
jak mały lord Faultenroy.
Nosiłeś czepek? Spróbuj.
Więc...
zastrzel mnie.
I niech już nikt nigdy więcej nie nazwie mnie...
"Theodore"! A już na pewno nie "Theo...
Tuptuś".
Sigfried.
Co?
Tak mam na imię.
Sigfried.
Miło mi.
lmponujące...
- Ted. - Dziękuję.
Dobra, mały.
Ted. Niech tak będzie.
Serce!
Nitrogliceryna w łazience! Szybko!
Szybko! Nitrogliceryna i kondomy są w apteczce!
To koniec!
Stało się! To ostatni zawał!
Niech ktoś zapali światło!
- Nitrogliceryna... - Teddy, mam dreszcze!
Straciłem czucie w nodze!
Gdzie moja biała błyskawica?
Pomocy!
Dobry wieczór.
Wplątałem się w pewną sytuację... Wolę jej panu nie wyjaśniać.
Ale może zechciałby pan zadzwonić na policję?
Wszystko dobrze?
- Proszę pana? - Lodu!
Boże, Sigfried!
Gdzie nitrogliceryna?
- Nie znalazłem. - Jak to?!
Rozwiąż, sama znajdę! Przez ciebie umiera!
Sprowadzę pomoc.
Nieźle potrafię namotać, co Ted?
Dzięki... Bogu! Żyjesz!
Ty draniu.
Kochanie...
nie złość się.
To był mały test. Cieszę się. Teraz wiem,
że mnie kochasz.
Szczerze...
i głęboko.
To, że nie chcę oglądać
twojego trupa, to miłość? Nic dziwnego,
- że do tego doszło. - O nie...
W twoim głosie słyszałem niepokój. Nie zaprzeczysz. Tak było?
Chyba ma pan rację.
Tak otwarty dialog pomoże wam
rozwiązać to nieporozumienie.
Aż dziw, co się dzieje, kiedy ludzie słuchają,
nie dopuszczając do głosu żalu i złości.
Pieprzysz, małpoludku. Łatwo mówić, po zerżnięciu cudzej żony.
Broń swoich przekonań.
Ona kłamie.
Przysięgam na Boga.
Tyle razy byłeś we mnie,
obiecywałeś lepsze życie. Rzygać mi się chce!
Czemu mi to robicie? Czy wam coś kiedyś zrobiłem?
A czego nie zrobiłeś, ogierku?
Brak ci jaj, żeby poprzeć czyny swojego wielkiego fiuta.
Ma wielkiego fiuta?
Nie, nie, nie...
Pokaż.
Nie jest aż tak wielki...
Bóg zabrał ciamajdzie i dał Teddy'emu.
Pokaż mi go.
Pokaż mu kutasa.
Przestań gadać o jego kutasie!
Trudno nie mówić o czymś tak wielkim.
Mogłabym godzinami mówić o jego kutasie...
fiucie,
pale,
kapucynie,
rypadle, ptaku, jebaku,
jednosuwie,
posuwaczu, sztylecie, bananie, ogórasie,
parówce, kiełbasie, szlauchu,
wale, pindolu, stalaktycie, wacusiu, tłoku, czopku, dyndasie...
środkowej nodze, trzeciej nodze...
jednookim, juniorku,
maluchu, rurce z kremem,
mięśniu miłosnym, siurku, wężu...
Gdzie jest pokój 404? Wyszedłem z przyjęcia i...
Nie mam zielonego pojęcia!
- Jestem Theodore. - W samą porę, Theodore.
Nie roztrząsajmy faktu, że masz złe poczucie czasu.
Faktem jest...
że tu przyszedłeś.
Pokój 309
ROZRABIAKI
Recepcja.
Szampana, piorunem.
Nie kręć się.
Stój, mówię.
- Zniszczysz garniturek. - Chodź.
Daj to.
Tak.
Widzisz?
Fajnie ci z zaczesanymi do tyłu włosami.
Jak moje.
Nie w dół,
nie na bok... to idiotyczne... Nie tak jak czesze cię mama.
Tak.
Niemożliwe. Po matce.
Nie do ułożenia.
ldź!
Czemu się tak splątały?
Już. ldź.
Czeka nas dobra zabawa?
Tak też myślałam.
Zostawmy dzieci.
Same?
Nie, z telewizorem.
Nie chcesz się dobrze bawić?
Chcę.
Daj mi... daj...
Zostajecie i oglądacie TV.
O północy macie już być w łóżkach.
Wrócimy późno. Może.
I nie rozrabiać.
- To po co się stroiliśmy? - Nie wiem.
- Co robisz? - Uciekam.
Tutaj śmierdzi.
Co mówiłem?
Zachowujcie się.
Tak, tato.
Zamawiał pan szampana.
- Za późno. Postaw na lodzie. - Chcę się napić.
Idziemy na bankiet.
Tam się ululasz.
Postaw.
No dobra... chcesz 500$?
Jasne.
A 300?
- 300$? - Tak.
- Pasuje. - Świetnie.
Zostawiam tu dzieci.
Zaglądaj do nich co 30 minut.
Zaglądać?
Przypilnuj, żeby zjadły, poszły spać itp.
Proszę pana, mogę załatwić opiekę.
Nie. Nie ufam opiekunom.
Wolę je zostawić same, niż z jakimś popieprzonym
pedofilem, którego nie znam.
A on? Dlaczego sądzisz, że można mu zaufać?
Czy ta twarz nie budzi zaufania?
Chciałbym panu pomóc,
ale niestety,
jestem tu dziś sam.
100... 200...
300.
- Proszę. - Mówił pan o 500.
Nie, o 300.
Wyraźnie słyszałem: 500.
Kłamię?
Nie. Zapomniał pan, że pierwsza oferta...
Ale potem powiedziałem: 300.
Liczy się ostatnie słowo.
- 500 po raz ostatni i umowa stoi. - Jaja sobie robisz?
Nie.
Jestem tu sam, a taka opieka jest upierdliwa.
- Moje dzieci są upierdliwe? - Ależ skąd!
Nie dzieci. Ta sytuacja
jest upierdliwa.
Nie, masz rację: są upierdliwe. Dobra, wygrałeś. 500.
Jesteście coraz droższe.
lmię?
Jeśli czegoś potrzebujecie, dzwońcie do Teda.
- Mają być w łóżku przed północą. - Co?
Nie powitają Nowego Roku?
Nie.
Gdyby coś im się stało...
wolałbym nie być w twojej skórze.
Nie rozrabiać!
Chodźmy.
Oto zasady. Nie łamcie ich, a ja nie połamię wam karków.
Marzyłem, by to powiedzieć. Słyszałem to w dzieciństwie.
Ale to nie były żarty.
Zasady: nie róbcie niczego, czego nie robilibyście przy rodzicach.
- W nagłych wypadkach dzwońcie. - Tata mówił co innego.
Mamy dzwonić, gdybyśmy czegoś potrzebowali.
Nie jestem chłopcem na posyłki.
Tylko w razie konieczności.
Oglądajcie TV,
a jak będziecie grzeczne, przyniosę mleko i ciasteczka.
Pa.
Śmierdzą ci stopy.
Nieprawda.
Patrz!
Nie wolno ci tego oglądać.
- Mamy oglądać TV. - Ale nie taką.
Przełącz.
Zostaw mnie!
Recepcja.
Nie zawracajcie mi głowy. Chcecie mleko i ciasteczka?
Niech pan wyłączy gołe baby.
Nie włączę bez zgody rodziców.
Nie włączyć...
Wyłączyć.
Jest włączony.
- Komputer mówi, że nie. - Nie słuchaj komputera, tylko mnie.
Widzę gołe baby.
- Wyłącz je. - Jak mówiłem,
przyjdę ułożyć was spać.
Pa.
Zmień kanał, już!
To twoje
stopy śmierdzą!
Nie śmierdzą.
Śmierdzą.
Nie.
Sam powąchaj.
No...
Wąchaj.
Masz otwieracz?
Nie trzęś.
Recepcja.
To ja, Sarah.
Kto umarł? Nikt?
Świetnie. Nie dzwoń.
Wasze sprzątaczki spartoliły robotę.
Zostawiły masę rzeczy.
Igły i inne takie. Powinny tu być?
Nie należą do wyposażenia, co?
Przyślij kogoś do sprzątania.
Mówiłam, żebyś nie trząsł!
Kończę.
Mój głupi brat rozlał szampan.
I przynieś szczoteczki do zębów.
W łazience jest informacja o darmowych szczoteczkach.
Dzwonię do pokoju. Podaj 3 cyfry.
Cztery... zero... dziewięć.
- Czego? - Cześć, nie znamy się,
ale ma pan igły?
Bo my tak. Czy to element wyposażenia?
Nie mamy tu igieł, mała.
Tylko wielką pieprzoną spluwę.
Sprawdzałam tylko.
Tu jest środek.
Za 100 punktów.
Tu 10.
Tu 20.
Zaczekaj, aż odejdę.
Tak rzuca ekspert.
Cześć, dzieciaczki. Mleczko i ciastka.
Zjecie je teraz, ponieważ
czas spać.
- Już teraz? - Rodzice mówili:
że mam was położyć przed północą.
Może wtedy dacie mi spokój.
To nie ciasteczka.
Ciasteczka się skończyły. Przyniosłem mleko i krakersy.
Nie marudźcie. Jedzcie.
Stare.
Namocz w mleku!
Zmiękną.
Nie chcecie krakersów?
No to spać.
Nie chcę, żebyście łaziły. Jeśli któreś chce siku...
A piżamy?
Chcecie godnie powitać katastrofę?
Więc zostańcie w ubraniach. A to...
jest maść eukaliptusowa. Zamknijcie oczy, opowiem wam coś.
Wasz tata nie ufa opiekunom.
Nie dziwię mu się.
Wiecie, co robiła moja opiekunka?
Nie cierpiałem chodzić spać. Miałem ochotę jeszcze poszaleć.
By mieć pewność,
że będę leżał i nie wstawał,
brała na palec maść...
i smarowała mi nią powieki.
Żeby mnie unieruchomić.
Proszę.
Posmarowałem. Nie otwierać oczu, bo będzie szczypać...
A rano?
Przez noc maść zwietrzeje.
- Przedtem nie otwierać! - Otworzyłeś kiedyś?
Tak. Popatrzcie na mnie!
- Nie możemy! - Właśnie. Świetnie.
Będzie dobrze.
Śpijcie smacznie przez całą noc,
a nie powiem rodzicom o szampanie.
Dobranoc.
Oglądasz TV?
Tak. Jeśli też chcesz, idź umyć twarz.
Uważaj.
Co robisz?
Zamknij się!
Czego?! Kto umarł?
- Nie wiem! Jest w moim łóżku! - Co?
- W moim łóżku jest trup! - To twój śpiący brat.
Nie, martwa kobieta, schowana w materacu!
Widziałaś ją?
Tak!
Niemożliwe!
Masz na powiekach maść! Gówno widzisz! Śpij!
Śpij!
Zmyłam ją!
Maść?
A ty nie zmywałeś?
Rusz tu tyłek i wezwij policję. Ten trup śmierdzi jak cholera,
a wygląda jeszcze gorzej. Przyjdź, bo tata położy cię obok.
Przysięgam, kurwa, na Boga!
Już tam idę.
Jeśli nie będzie tam trupa, postaram się, żeby był!
Dziwka!
O cholera!
Zakryj ją!
Dzięki.
Jezu!
Co tu się dzieje?
Rodzice już tu idą!
Nie chcę odpowiadać za ten bajzel!
- Zajrzyj pod materac. - Po co?
- Zobaczysz trupa. Nie czujesz? - To twoje giry!
Kurwa, co to?!
Policja!
Wypadek!
Policja,
przyślijcie tu kogoś, piorunem! Leży tu martwa kurwa!
Nie mów tak o niej!
Milcz!
Mówię poważnie! Pierdolona zdechła kurwa!
Nie mów tak!
Rozrabiali?
"W nagłych wypadkach"?
Do siego roku.
Proszę Betty.
Poszła do domu.
Mieszka tam!
Tak... znam ją.
Zawołaj! Nagły wypadek!
A kto dzwoni?
Powiedz, że Teddy z pracy... I że to kurewsko pilna sprawa!
Cześć, Ted. Jestem Margaret.
Jesteś smutny. Rok źle się zaczął?
Tak, Margaret. Bardzo źle.
To kurewsko podły początek roku.
- Dlaczego? - Betty
zostawia mnie samego. I od razu zerżnęły mnie wiedźmy z sabatu.
Zerżnęły cię wiedźmy z soboty?
Wiedźmy z sabatu!
Nie z soboty! Konkretnie jedna wiedźma!
Stara jędza z owłosioną brodawką na twarzy?
Nie, była piękna.
To w czym problem?
To był najjaśniejszy punkt wieczoru. Było super.
Ale był to nietypowy początek wieczoru.
Uważam, że bardzo dobry.
Olejmy wiedźmy.
Olewamy.
Później, w innym pokoju, jakiś porąbany maniak
zagroził mi spluwą, każąc odegrać seksualną psychodramę z jego żoną.
Psychotyczny seks z żoną?
On tylko myślał, że ją rżnąłem! Trzymał mnie, kurwa, na muszce!
Typ broni?
Nie znam się! Duży gnat!
Jak broń Brudnego Harry'ego?
Coś w tym stylu.
Krótka czy długa lufa?
A co za różnica?!
Magnum 44 różni się zasadniczo od Magnum 357.
Nieważne, czy to 44, czy 392. To był kurewsko wielki gnat!
Naładowany i wycelowany prosto w mój łeb!
Olewamy?
Daj Betty do telefonu i to, kurwa, już!
Czekaj.
Mieszka tu jakaś... Jak się nazywa?
Betty.
- Czego się drzesz? - Jesteś Betty?
Tak. Mieszkam tu. A ty to kto?
Margaret. Dzwoni Ted.
Chcecie iść na śniadanie?
- Do Denny'ego. - Później.
Co jest?
Cześć, Betty.
W czym problem? Nie ma problemu.
Są kurwa problemy. Liczba mnoga. Opowiedzieć?
Jasne.
Ostatnio w pokoju 309.
Jakiś meksykański gangster szturcha mnie palcem w pierś.
Jego chuligańskie dzieci pstrykają na mnie palcami.
W materacu rozkłada się jakaś zdechła kurwa.
Kilka pokoi płonie.
W mojej nodze tkwi igła, zarażając mnie Bóg wie czym.
I jestem też ja, właśnie wychodzę przez drzwi.
To penthouse?
Tak.
Czegoś chcą.
Trudno. Mogą mi nagwizdać, bo ja wychodzę.
Zaraz. Wiem, że ta noc cię wystraszyła i zestresowała.
O tak, Betty.
- To była koszmarna noc. - Proszę cię tylko,
żebyś wpierw obsłużył Rusha.
- Nie mam ochoty! - To ważny gość.
Najważniejszy.
Mon Signor był oazą gwiazd filmu. Od lat 30. do połowy lat 50.
Gościło w nim więcej gwiazd niż w jakimkolwiek innym hotelu.
Lata 80. były trudne, choć hotel przejęły Cannon Pictures.
Nadchodzą lepsze czasy. Gwiazdy są dla nas bardzo ważne.
Słuchaj!
Pewnie chce zamówić szampana.
Zajmij się nim, błaga cię o to personel Mon Signor.
Ale rusz tu tyłek, pronto!
Jesteś poczciwy. Dzięki.
Witam, panie Rush. Przepraszam, że tyle to trwało.
Czym mogę służyć?
Penthouse
FACET Z HOLLYWOOD
Zabierajcie stąd swoje szpetne tyłki!
Obsługa hotelowa.
Cześć, Theodore.
- Co ty tu, kurwa, robisz? - Piję drinka.
Jest Sigfried?
Będzie spał do przyszłej Gwiazdki.
Ludzie! Przyszedł boy!
Panie Rush...
Przepraszam za spóźnienie, ale przywiozłem wszystko.
No problema, el boy, no problema.
- Ma na imię Theodore. - Nie Theodore, tylko Ted!
Boy Ted... może szampana, jak mówiłem?
Nie to mówiłem, ale chcesz?
- Jestem w pracy. - W pracy-szmacy. To Cristal.
Lepszego nie produkują. Przedtem nie lubiłem szampana.
- Skoro muszę... - Tak! Jak mówiłem...
Zależy nam na rzetelności, nie na punktualności. Do dna.
- Co powiesz? - Dziękuję.
- Nie "dziękuję". Jak trunek? - Bardzo dobry.
"Kurewsko dobry". No to jeszcze raz:
Co sądzisz o tym pysznym napitku?
- Jest kurewsko dobry. - Kurewski Cristal.
- Reszta to szczyny! - Boy! Boy!
Zamknij się! Peszysz mojego przyjaciela. Spoko.
Nie przejmuj się Normanem. To cytat z "Quadrophenii".
Kiedy ja myślę o boyu hotelowym,
myślę o filmie z Jerry Lewisem. Oglądałeś?
- Nie. - Szkoda, to świetna rola.
Przez cały film nie mówi ani słowa.
Całkowicie niema rola.
Ilu aktorów to potrafi?
A on musiał wyjechać do Francji, by zdobyć uznanie.
Cała Ameryka. Typowo amerykański przypadek.
Ale kiedy umrze, każda gazeta USA okrzyknie go geniuszem!
Tak nie można. Nie można. To nie jest, kurwa, fair.
Ale trudno się dziwić. Czy Ameryka kiedykolwiek była fair?
Czasami mamy może rację... ale bardzo rzadko bywamy fair.
Gdzie to dać?
Spieszysz się?
- Nie bardzo. - Świetnie. Nie walcz z czasem.
Przedstawię cię. Widzisz ją?
Poznałem ją na basenie. Chyba się znacie.
Znamy się z Theodore od dawna.
Jestem Ted.
Ten towarzyski skurwiel to Leo,
na drugim końcu linii jego urocza żona Ellen.
Przywitaj się z boyem Tedem.
Chodź tu.
To Ted, boy hotelowy. Wezwaliśmy go 20-25 minut temu.
Boy Ted!
- Cieszę się, że jednak wpadłeś. - Cieszę się, że tu trafiłem.
- Co ma punktualność do miłości? - A na koniec ja.
Chester Rush, Ted. Miło mi cię poznać.
- Mnie również, proszę pana. - "Chester", nie "proszę pana".
Nie oglądałem jeszcze filmu...
Spokojnie. Nie musisz przepraszać.
A po co Bóg wymyślił wideo?
Ale wiesz co? Cała masa skurwieli go obejrzała.
Prawda?
Mnóstwo skurwieli widziało "Szurniętego detektywa".
Za "Szurniętego detektywa".
Kto ostatni z niej pił? Kto pił ostatni?
- Co się stało? - Nie ma bąbelków.
Z Cristalu zrobiła się lura. Ani, kurwa, bąbelka.
- Co jest, kurwa? - Spoko.
Kto nie zatkał butelki korkiem?
Ja tego nie zrobiłem! Piłem z tamtej butelki!
- Odkorkować inną? - Kto?
- Odkorkować inną? - Nie!
Mam tu dość! Kurwa mać!
I tak za dużo ich otworzyliście! Wiecie, ile to kosztuje? Nie!
Nie wiesz! Bo pijesz za darmo! Żłopiesz za darmo, zasrańcu!
A ja daję i daję, i daję...
Co mówiłem?
Że "Szurnięty detektyw" miał bardzo dużą widownię.
Tak. Ogromną. Zanim jeszcze wyszedł na wideo.
Zanim trafił za granicę i do płatnej telewizji,
zanim trafił do kablówki. Przed tym bajzlem.
- "Szurnięty detektyw" zarabiał... - Ellen wybacz.
- Ile zarobił w kraju? - 72,1 miliona.
72,1 miliona.
Pieprzone dupy w pieprzonych fotelach. Nie twoja wina.
Ale moglibyście okazać odrobinę zrozumienia...
Mój nowy obraz, "Hycel",
będący na etapie seansów próbnych, ma zarobić sto milionów.
- "Hycel". - Za "Hycla", Chester.
- Dziękuję. - Pyszności.
Zobaczmy, co nam przyniosłeś.
Nie chcę być wścibski,
ale czy mógłby pan wyjaśnić, po co to?
Po kolei. Nie jestem żabą, a ty królikiem, nie skaczmy.
Dobrze!
Norman, chodź, obejrzysz.
Mów, co przyniosłeś.
- Drewniany klocek. - Mów dalej.
- Trzy gwoździe. - Czemu?
O tyle prosił Peter Lorre. Mów dalej.
Motek sznurka konopnego.
Tak, to na pewno sznurek. Mów dalej.
Kubełek... lodu.
- Jesteś ciekaw? - Tak. - Mów dalej!
- Pączek z dziurką. - To dla mnie.
- Kanapka klubowa. - Dla mnie.
Oraz...
tasak!
Prosiłem o "tasak ostry jak wszyscy diabli".
Proszę pana... Chester, niech pan oceni.
- Nie, ja ocenię. - Ostrożnie.
- I co? - Ostry skurwiel.
Zanieś gwoździe, sznurek i resztę szajsu do baru.
- Ruszaj się. Pronto. - Słyszałeś!
Tak jest.
Tak, to mój obowiązek.
Chciał się bawić do późna. Byłem w Monkey Bar.
Nie krzycz na mnie! Nie krzyczę! To ty krzyczysz!
Nie rozłączaj się!
Ellen, błagam, nie rozłączaj się!
Przysięgam: jeśli to zrobisz...
Tylko nie łżyj, suko! Bo wystąpię o rozwód!
- Kolejny miodowy miesiąc. - Kurwa jego mać!
Co tę zdzirę ugryzło?!
Biorę pieprzoną gablotę, jadę do Mulholland,
wyciągnę ją za tyłek i zrzucę do kanionu Benedict!
Wciąż jesteś żonaty?
Już, kurwa, nie wiem. Przysięgam na Boga.
Traktuję jędzę jak królową! Wiesz!
To co, że za dużo wypiłem? Jest sylwester! Nie mogę prowadzić!
Dobra, Ellen. Wybacz.
Mam wsiąść do auta i przejechać 6, 7 dzieciaków?
Byłoby, kurwa, pięknie. Co tej suce odbiło?
Kurwa!
Co to jest?
- Drewno, lód i tasak. - A niech mnie. Chester, gadaj.
- A teraz cd. "Człowieka z Rio". - Już mam wzwód!
- Naprawdę to zrobisz? - Tak.
Mój bohaterze.
Zamiast gadać, wreszcie by zaczęli.
Dobrze. Jeśli to wszystko.
- lzba przyjęć czeka. - Chrzanię ją.
- Chcę go chwycić... rżnąć... - Na wszelki wypadek.
- Będę na dole. - Nie tak szybko.
- Traktuję zdzirę jak królową. - Mówiłem: rzuć ją.
Siądź na czerwonym taborecie...
a ja wyjaśnię, jak uświetnimy ten wieczór.
Jedno słówko na ucho.
Traktuję ją jak królową.
Gówno ci to pomoże.
Jeśli o mnie chodzi, śmiało, zróbcie tu demolkę!
Wyjaśnię, o czym mówimy.
Nie trzeba.
Skoro chcecie się zabawić... wasza sprawa.
Nie, to także twoja sprawa, bo weźmiesz w tym udział.
W czym?
Twoja metoda stopniowego wtajemniczania budzi popłoch.
- Wal prosto z mostu. - No dobra. Więc tak.
Nie mamy skłonności homoseksualnych.
Może się boisz, że cię zmusimy do ekscesów,
robienia laski, sikania na nas... Nie! Nic błędniejszego!
- Mogę coś wtrącić? - Nie.
Wiem, że kluczę, ale naprawdę warto.
Od 15 minut mówisz o wszystkim, tylko nie...
- A co ci do tego? - Milcz, suko!
Suko?
A to nie tobie zapłacili za ssanie mu fiuta, panie Korkowy?
Korkowy! Wizytówka!
Widzę nową wizytówkę!
Wysoki sąd pozwoli,
że przedstawię Theodore'owi sprawę.
- Popieram! - A ja zgłaszam sprzeciw!
- Udzielam ci głosu. - Dzięki, Chester.
Oglądałeś "Alfred Hitchcock przedstawia"?
Widziałeś "Człowieka z Rio" z Peterem Lorre i McQueenem?
Gdybyś widział, pamiętałbyś. Peter Lorre, Steve McQueen.
Chodzi o zakład.
McQueen ma 10 razy z rzędu zapalić zapalniczkę.
Jeśli tego dokona, wygra nowy wóz Lorrego.
Ale jeśli mu się to nie uda,
Peter Lorre odrąbie mu mały palec.
Norman i Chester założyli się o to samo.
Norman postawił palec,
twierdząc, że zapali zapalniczkę 10 razy z rzędu.
Jeśli to zrobi,
wygra od Chestera Chevy Chevelle 1964.
Piękne, czerwone auto. Jeśli mu się nie uda,
jego mały palec idzie pod nóż.
- Jesteście pijani. - Oczywiście, że tak!
Co nie znaczy, że nie wiemy, co mówimy.
Powiem ci, o czym ja mówię. Powiem ci, kurwa.
Jeżdżę kupioną od siostry Hondą. Słyszysz?
Malutką, białą, zasraną Hondą Civic.
Widzisz? "Megagwiazda Hollywood..."
- To ja. - ..."i gwiazda wśród aut".
- Mój wóz. - Słuchasz mnie?
Słuchasz mnie, do cholery?
Przyjrzyj się dobrze maszynie, przy której skurwiel stoi.
Rocznik 1964, krwistoczerwony Chevy Chevelle w wersji kabrio.
Żłopiemy Cristal. Szampan to szampan.
Cristal to Cristal.
Jak zwał, tak zwał, pijemy go i oglądamy TV.
Nagle przełączamy na Steve'a i Petera grających twardzieli.
Twardzieli!
A ja patrzę na tego śmiesznego skurwiela i mówię:
- "Zrobiłbym to dla Chevelle". - Jestem śmieszny.
A wtedy Chester mówi...
"Naprawdę?"
Wymyślacie głupoty, bo jesteście pijani.
- Mówiliśmy, że jesteśmy pijani. - To się rozumie samo przez się.
Na trzeźwo byśmy stchórzyli.
Kiedy jesteś wlany, nie łżesz. Mówisz pieprzoną prawdę.
Chcesz znać pieprzoną prawdę? Oto ona: moja zapalniczka wygra
pieprzoną brykę Chestera.
- A teraz twój udział w zakładzie. - Nie biorę w nim udziału.
Mój dziadek mawiał:
"lm mniej deklarujesz, tym mniej się potem ośmieszysz".
- Błyskotliwe. - Dziękuję.
Istnieją pewne przeszkody na drodze do realizacji naszego zamysłu.
Po pierwsze taki jak Peter Lorre w filmie.
Nie jestem zboczeńcem zbierającym palce.
Nie chcemy, by Norman stracił palec. Chcemy go tylko odrąbać.
Jeśli Norman przegra, włożymy palec do lodu
i zawieziemy do szpitala, gdzie mu go przyszyją.
Miejmy nadzieję.
Przyszyli komuś członek, przyszyją i palec.
- Żadna filozofia. - Słusznie.
Sprawa Normana jest załatwiona. Zadbaliśmy o jego interesy.
O moje niestety jeszcze nie.
Wiąże mnie z autem więź uczuciowa, tak jak Normana fizyczna z palcem.
Stawiam na szali cenną maszynę.
Jeśli przegram, przegram. Trudno.
Jestem dorosły, sam tego chciałem.
Ale jeśli wygram, chcę wygrać.
Jeśli Norman zapali ogień 10 razy z rzędu,
nie będzie miał skrupułów zabierając mi kluczyki.
Ale jeśli wygram...
cóż... może się zdarzyć tak,
że w ostatniej chwili żaden z nas
nie będzie w stanie posłużyć się toporem.
- Tasakiem. - Posłużyć się tasakiem.
I znów wracamy do ciebie.
Do rzeczowego Teda. Trzeźwego Teda.
- Nieznanego nam Teda. - Bezstronnego Teda.
Teda, który nas ledwo zna i ma gdzieś.
Chcemy, żebyś to ty był rzeźnikiem.
Co za noc, prawda?
Muszę stąd wyjść!
Stój!
Dam ci banknot 100-dolarowy,
niezależnie od twojej decyzji, jeśli wysiedzisz tu jeszcze minutę.
Nie obetnę Normanowi małego palca!
Może obetniesz, może nie.
To nie ma nic do tych 100$.
Możesz nas olać i wyjść za drzwi. Ale jeśli zaczekasz 60 sekund,
wyjdziesz o 100$ bogatszy.
Zrobisz, co zechcesz.
Prosimy tylko o minutę cierpliwości.
Mój kumpel Chester chce ci za nią zapłacić.
Skuś się.
Niech wszystko zrozumiem.
Słucham was przez 60 sekund i dostaję 100$?
Tak.
A potem wychodzę i nie macie do mnie żalu?
Ani trochę.
Zgoda.
Prawidłowa odpowiedź!
Leo, odmierzaj czas.
Daj mi zegarek.
Daj mi znać, kiedy minuta upłynie... i kiedy się zacznie.
Dobra.
Panowie, na start.
Start.
Uważaj. Kładę tu dwie kupki.
Jedna jest twoja. Druga może być twoja.
Wiedz, że to zrobimy.
Czy tak...
czy siak.
Czy weźmiesz tasak ty, czy meksykańska pokojówka,
czy bezdomny z ulicy.
Ale sobie nakupi zupy.
- Straciłem rachubę. lle tu jest? - 600.
Wiesz, jak długo liczy się do 600?
- To pytanie retoryczne. - Nie wiem.
O minutę krócej niż do 700.
to tryliony drobnych zdarzeń. O jednych od razu zapominasz.
Inne pamiętasz do końca swego
życia.
To, co proponujemy,
tak niezwykłe, tak dalekie od normy,
że na pewno
zapada w pamięć. A zatem, ponieważ
utkwi ci w pamięci, nadaj temu wspomnieniu kształt.
Ted...
Czy chcesz przez 40 lat... z dokładnością do dekady...
wspominać, że nie przyjąłeś tysiąca dolarów za sekundę pracy,
czy to, że zarobiłeś tysiąc, za coś, co zajęło ci sekundę.
Czas.
Więc jak będzie?
Nie dawaj za wygraną!
Tu i teraz. Zanim się rozmyślę!
Dobra. Skończmy z tym.
Idealnie.
Oto jedna z tych chwil, których nigdy nie zapomnimy.
- Norman... gotów? - Gotów.
- Ted, gotów? - Gotów.
W porząsiu, Norman...
Zaczynaj.
Mój palec! Mój pieprzony palec!
Uciął mi palec!
Zabierzmy palec!
Mam palec! Mam!
Wracam do swojego pokoju. Miło było. Na razie.